Over Arianne

Als ik terugkijk, begon mijn reis op een onverwacht moment: de negende verjaardag van mijn dochter. Ze wilde een Aboriginal-feest geven en via die weg ontmoette ik mensen die didgeridoo speelden. Er ontstond daar iets bijzonders. Het feest was zo geslaagd dat ik gevraagd werd om dit ook op scholen te doen. Zo rolde ik langzaam in het organiseren van momenten waarin beleving, symboliek en verbinding met de natuur centraal stonden. Het voelde waardevol om kinderen een ‘talking stick’ of magische staf mee te geven. Ik zag dat het bijdroeg aan hun bewustzijn en verwondering. Dat was het eerste zaadje: het besef dat ik iets te delen had dat verder ging dan alleen vermaak.

Het echte keerpunt kwam in de vorm van een burn-out. De reguliere aanpak bood me te weinig diepgang. Ik wilde niet alleen herstellen, ik wilde begrijpen wáárom ik vastliep. Die behoefte bracht me bij het Boswijk Instituut. Vier jaar lang heb ik daar mijn eigen schaduwkanten verkend en geheeld. Het was intensief, maar daar werd mijn gevoel bevestigd: dit is mijn weg. Ik moest eerst zelf door het donker om anderen later in het licht te kunnen zetten.

Door alles wat ik heb geleerd en ervaren, zie ik inmiddels dat ieder mens zijn eigen unieke weg te gaan heeft. Ook ik ben mezelf nog steeds aan het ontdekken, altijd in verbinding met anderen. Waar ik het soms spannend vind, nodigt een ander mij juist uit om samen te doen. Dat herinnert me eraan hoe we mét en dóór elkaar onze innerlijke wijsheid steeds verder ontsluiten. We zijn spiegels voor elkaar.